سیاست با طعم ادبیات

 نصیحت مولوی به نهادهایی که باید فراجناحی باشند:

آب در بیرون کشتی، پشتی است

آب در کشتی، هلاک کشتی است

 

نصیحت حافظ به کسانی که دین را اسیر سیاست کرده‌اند:

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش

که ساز شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

 

نصیحت خیام به سیاست‌زدگان:

تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی

مشکل چه یکی چه صدهزار ای ساقی

خاکیم همه، چنگ بساز ای مطرب

بادیم همه، باده بیار ای ساقی

 

نصیحت سعدی به سیاست افشاگری:

هیچ کس بی‌دامنی تر نیست، لیکن پیش خلق

بازمی‌پوشند و ما بر آفتاب افکنده‌ایم

 

پیام بیدل دهلوی به تحریمی‌ها:

خموشی غیر افسردن چه ‌گل ریزد به دامانت

اگر آزاده‌ای با ناله کن پیوندْ اعضا را

 

هشدار صائب تبریزی به کاسبان فقر:

از کلاه نمد فقر چه گل‌ها چیند

سر هر کس که گرانبار ز افسر شده است

 

پیام پروین اعتصامی به مردم ایران:

راستی آموز، بسی جوفروش

هست در این کوی که گندم‌نماست

 

دعای ملک الشعرای بهار برای حسن روحانی

فرصتت بادا که زخم مُلک را مرهم نهی

از ره‌ شفْقت که‌ ایران سخت زار و مضطر است

@RezaBabaei43

 

چند سؤال از دوستان تحریمی

شهروندانی که انتخابات را در ایران بیهوده می‌دانند و انتخابات این دوره را هم تحریم کرده‌اند(تحریمی‌ها)، معمولا کسانی‌اند که اگر به پای صندوق‌های رأی بیایند، به اصلاحات و اعتدال رأی می‌دهند، نه به اصول‌گرایان. بنابراین، تحریم آنان به زیان دولت آقای روحانی و به نفع اصول‌گرایان است. پرسش من این است که این دوستان گرامی، چگونه می‌خواهند با پیروزی اصول‌گرایان و شکست اصلاح‌طلبان به کشورشان خدمت کنند؟ چه سودی در همراهی با آقایان قالیباف و رئیسی می‌بینند که در همراهی با دولت اعتدال نمی‌بینند؟
من می‌پذیرم که بیش از نیمی از سیاست‌های دولت یازدهم باب میل دوستان تحریمی و حتی اصلاح‌طلبان نبوده است؛ اما همراهی با کسان دیگر که کارنامه و برنامۀ آنان را می‌دانیم، چه سودی برای کشور دارد؟ مگر همۀ کسانی که ادامۀ این دولت را – با نظر به رقبای آن – ضرور می‌دانند، با همۀ سیاست‌های داخلی و خارجی آن موافق‌اند؟ از تنها گذاشتن مردم در سال‌های 84 و 88 چه سودی بردند؟ کدام گام را به سوی اهدافشان برداشتند؟ کدام نهاد مدنی یا ساختار اجتماعی را زنده کردند یا مدد رساندند؟ کدام زمینه را برای جامعۀ مدنی فراهم کردند و کدام گره را گشودند؟ چه فرصت‌هایی را می‌خواهند جایگزین انتخابات کنند؟ چه معجزه‌ای را انتظار می‌کشند؟
معنای رأی و رأی دادن، آن نیست که دوستان تحریمی تصور می‌کنند. تحریمی‌ها شرکت در انتخابات را تأیید نظام سیاسی کشور می‌پندارند و حاضرند کشور را به درۀ ورشکستگی و نابودی بیندازند، اما نظامی را که دوست ندارند، تأیید نکنند. این تصور از رأی و انتخابات را کسانی در ایشان به وجود آورده‌اند که حضور فعال بخشی از جامعه را در رأی‌گیری‌ها به نفع خود نمی‌دانند.
مرگ هزاران انسان بر اثر کمبود دارو، تنفس بنزین سرطان‌زای پتروشیمی، زیان‌های هنگفت مالی بر اثر تحریم و پیامدهای آن، تصویب شش قطعنامۀ خطرناک علیه ایران در کمتر از پنج سال، زمین‌گیر شدن صنایع مادر و قطع سرمایه‌گذاری‌های خارجی که شریان اقتصاد هر کشوری است و فرار مغزها که رقم آن به بالاترین سطح جهانی رسیده است، گناه کوچکی نیست. تحریمی‌های منتظر معجزه، به اندازۀ اصول‌گرایان در همۀ این مصیبت‌ها مقصرند.
درست فرموده است امام علی(ع): «فرصت‌ها را از دست ندهید که غصه‌دار خواهید شد.»